[1] Mądrość zbudowała sobie dom i wyciosała siedem słupów;
[2] Zabiła swoje bydło, zmieszała wino i zastawiła stół;
[3] Rozesłała swoje służące, woła na szczytach najwyższych miejsc miasta:
[4] Ktokolwiek jest prostym, niech wstąpi; a do nierozumnego mówi:
[5] Chodźcie, jedzcie mój chleb i pijcie wino, które zmieszałam.
[6] Porzućcie głupotę, a będziecie żyli, i chodźcie drogą roztropności.
[7] Kto upomina szydercę, ściąga na siebie hańbę, a kto strofuje niegodziwego, ten się plami.
[8] Nie strofuj szydercy, aby cię nie znienawidził; strofuj mądrego, a będzie cię miłował.
[9] Upomnij mądrego, a będzie mądrzejszy; poucz sprawiedliwego, a pomnoży swą wiedzę.
[10] Początkiem mądrości jest bojaźń Pana, a wiedza o tym, co święte, to rozum.
[11] Bo dzięki mnie rozmnożą się twoje dni i przedłużą się lata twojego życia.
[12] Jeśli będziesz mądry, tobie samemu będzie służyła twoja mądrość; a jeśli szydercą, sam poniesiesz szkodę.
[13] Głupia kobieta jest wrzaskliwa, prosta i nic nie rozumie;
[14] Siedzi u drzwi swego domu, na krześle, na wysokich miejscach w mieście;
[15] Aby wołać na przechodzących, którzy idą prosto swoimi ścieżkami:
[16] Ktokolwiek jest prosty, niech wstąpi; a do nierozumnego mówi:
[17] Kradzione wody są słodkie, a chleb jedzony pokątnie smaczny.
[18] Ale on nie wie, że tam są umarli, że jej zaproszeni są w głębinach piekła.
