[1] Z tęsknotą czekałem na Pana, a skłonił się ku mnie i wysłuchał mojego wołania.
[2] Wyciągnął mnie ze strasznego dołu i z błota grząskiego i postawił moje stopy na skale, i umocnił moje kroki.
[3] I włożył w moje usta nową pieśń, chwałę dla naszego Boga. Wielu to zobaczy i ulęknie się, i zaufa Panu.
[4] Błogosławiony człowiek, który pokłada w Panu swoją nadzieję, a nie ma względu na pysznych ani na tych, którzy podążają za kłamstwem.
[5] Wiele uczyniłeś cudów, Panie, mój Boże, a twoich zamysłów wobec nas nikt nie potrafi wyliczyć przed tobą; gdybym chciał je opowiedzieć i ogłosić, jest ich więcej, niż zdołałbym wypowiedzieć.
[6] Ofiary i daru nie chciałeś, lecz otworzyłeś mi uszy; nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzech.
[7] Wtedy powiedziałem: Oto przychodzę, na początku księgi jest napisane o mnie;
[8] Pragnę czynić twoją wolę, mój Boże, a twoje prawo jest w moim wnętrzu.
[9] Głosiłem twoją sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu; oto nie powściągałem moich ust; ty wiesz o tym, Panie.
[10] Twojej sprawiedliwości nie kryłem w głębi serca, opowiadałem twoją wierność i zbawienie; nie taiłem twego miłosierdzia i prawdy w wielkim zgromadzeniu.
[11] Dlatego ty, Panie, nie odmawiaj mi twej litości; twoje miłosierdzie i prawda niech mnie zawsze strzegą.
[12] Otoczyły mnie bowiem nieszczęścia, których nie sposób zliczyć; dosięgły mnie moje nieprawości, tak że nie mogę ich przejrzeć; więcej ich niż włosów na mej głowie, więc serce we mnie ustaje.
[13] Panie, racz mnie ocalić; Panie, pospiesz mi na pomoc.
[14] Niech się zawiodą i zawstydzą wszyscy, którzy czyhają, by zatracić moją duszę; niech się cofną i zawstydzą ci, którzy mi źle życzą.
[15] Niech będą spustoszeni wskutek swej hańby ci, którzy mi mówią: Ha, ha!
[16] Niech się radują i weselą w tobie wszyscy, którzy cię szukają; niech ci, którzy miłują twoje zbawienie, mówią zawsze: Niech Pan będzie wywyższony.
[17] Ja wprawdzie jestem ubogi i nędzny, lecz Pan myśli o mnie. Ty jesteś moją pomocą i wybawicielem, mój Boże, nie zwlekaj.