Mazmur - Pasal 22 Pasal. 22 - Mazmur

^[1]  Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś? Czemu jesteś tak daleki od wybawienia mnie, od słów mego jęku?

^[2]  Boże mój, wołam we dnie, a nie odzywasz się do mnie; w nocy, a nie mogę się uspokoić.

^[3]  Ale ty jesteś Święty, mieszkający wśród chwały Izraela.

^[4]  Tobie ufali nasi ojcowie, ufali i wyzwoliłeś ich.

^[5]  Do ciebie wołali i zostali wybawieni, tobie ufali i się nie zawiedli.

^[6]  Ja zaś jestem robakiem, a nie człowiekiem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą ludu.

^[7]  Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta, potrząsają głową, mówiąc:

^[8]  Zaufał Panu, niech go wyzwoli; niech go ocali, skoro go kocha.

^[9]  Ale to ty mnie wydobyłeś z łona, napełniłeś mnie ufnością jeszcze u piersi mojej matki.

^[10]  Na ciebie byłem zdany od narodzenia, od łona matki ty jesteś moim Bogiem.

^[11]  Nie oddalaj się ode mnie, bo utrapienie bliskie, a nie ma nikogo, kto by mnie wspomógł.

^[12]  Otoczyło mnie mnóstwo cielców, osaczyły mnie byki Baszanu.

^[13]  Rozwarły na mnie swe paszcze jak lew drapieżny i ryczący.

^[14]  Rozpłynąłem się jak woda i rozłączyły się wszystkie moje kości; moje serce stało się jak wosk, roztopiło się w moim wnętrzu.

^[15]  Moja siła wyschła jak skorupa, a mój język przylgnął do podniebienia; położyłeś mnie w prochu śmierci.

^[16]  Psy bowiem mnie osaczyły, obległa mnie zgraja złoczyńców; przebili moje ręce i nogi.

^[17]  Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni patrzą na mnie, przypatrują się.

^[18]  Dzielą między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy.

^[19]  Ale ty, Panie, nie oddalaj się; mocy moja, spiesz mi na ratunek.

^[20]  Ocal od miecza moją duszę, od mocy psów cenną duszę moją.

^[21]  Wybaw mnie z lwiej paszczy, bo i od rogów jednorożców mnie ocaliłeś.

^[22]  Będę głosił twoje imię moim braciom, będę cię chwalił pośród zgromadzenia.

^[23]  Chwalcie Pana, wy, którzy się go boicie; wysławiajcie go, całe potomstwo Jakuba; bójcie się go, wszyscy potomkowie Izraela.

^[24]  Bo nie wzgardził ani się nie brzydził utrapieniem ubogiego, ani nie ukrył przed nim swego oblicza, lecz gdy ten do niego wołał, wysłuchał go.

^[25]  Od ciebie pochodzi moja chwała w wielkim zgromadzeniu; wypełnię swoje śluby wobec tych, którzy się ciebie boją.

^[26]  Ubodzy będą jeść i nasycą się, chwalić Pana będą ci, którzy go szukają; wasze serce będzie żyć na wieki.

^[27]  Przypomną sobie i nawrócą się do Pana wszystkie krańce ziemi i oddadzą pokłon przed twoim obliczem wszystkie rodziny narodów.

^[28]  Do Pana bowiem należy królestwo i on panuje nad narodami.

^[29]  Wszyscy bogaci ziemi będą jeść i oddawać mu pokłon, upadną przed jego obliczem wszyscy, którzy zstępują w proch, którzy nie mogą swej duszy zachować przy życiu.

^[30]  Potomstwo będzie mu służyć i będzie poczytane Panu za pokolenie.

^[31]  Przyjdą i ludowi, który się narodzi, opowiedzą jego sprawiedliwość – że on tak uczynił.