[1] Wysławiajcie Pana, wzywajcie jego imienia, opowiadajcie jego dzieła wśród narodów.
[2] Śpiewajcie mu, śpiewajcie mu psalmy, rozmawiajcie o wszystkich jego cudach.
[3] Chlubcie się jego świętym imieniem, niech się weseli serce szukających Pana.
[4] Szukajcie Pana i jego mocy, szukajcie zawsze jego oblicza.
[5] Przypominajcie sobie dzieła, które czynił; jego cuda i wyroki jego ust.
[6] Wy, potomkowie Abrahama, jego słudzy; wy, synowie Jakuba, jego wybrańcy!
[7] On jest Panem, naszym Bogiem, jego sądy po całej ziemi.
[8] Pamięta wiecznie o swoim przymierzu; o słowie, które nakazał po tysiąc pokoleń;
[9] O przymierzu, które zawarł z Abrahamem, i o przysiędze złożonej Izaakowi.
[10] Ustanowił je jako prawo dla Jakuba, dla Izraela jako wieczne przymierze;
[11] Mówiąc: Tobie dam ziemię Kanaan jako dział waszego dziedzictwa;
[12] Kiedy ich było niewielu, nieliczni i obcy w niej.
[13] I wędrowali od narodu do narodu, z jednego królestwa do innego ludu;
[14] Nikomu nie pozwolił ich krzywdzić, nawet karcił królów z ich powodu, mówiąc:
[15] Nie dotykajcie moich pomazańców, a moim prorokom nie czyńcie nic złego.
[16] Potem przywołał głód na ziemię i zniszczył cały zapas chleba.
[17] Posłał przed nimi męża, Józefa, który został sprzedany jako niewolnik;
[18] Którego nogi ranili pętami, a w żelazo zakuto jego ciało;
[19] Aż do tego czasu, gdy jego słowo się spełniło, słowo Pana doświadczało go.
[20] Posłał król i kazał go uwolnić, władca narodu wypuścił go na wolność.
[21] Ustanowił go panem swego domu i władcą wszystkich swoich posiadłości;
[22] Aby rządził jego dostojnikami według swego uznania i jego starszych nauczał mądrości.
[23] Potem Izrael wszedł do Egiptu, a Jakub był gościem w ziemi Chama;
[24] Gdzie Bóg bardzo rozmnożył swój lud i uczynił go potężniejszym od jego wrogów.
[25] Odmienił ich serca, żeby znienawidzili jego lud i postępowali przebiegle wobec jego sług.
[26] Posłał Mojżesza, swego sługę, i Aarona, którego wybrał;
[27] Pokazali im jego znaki i cuda w ziemi Chama.
[28] Zesłał ciemności i nastał mrok, i nie buntowali się przeciw jego słowu.
[29] Zamienił ich wody w krew i pozabijał ich ryby.
[30] Ich ziemia wydała mnóstwo żab, były nawet w komnatach królewskich.
[31] Rozkazał i zjawiły się rozmaite muchy i wszy w całym ich kraju.
[32] Zesłał grad zamiast deszczu, ogień płonący na ich ziemię.
[33] Zniszczył ich winnice i figowce i połamał drzewa w ich kraju.
[34] Rozkazał i zjawiła się szarańcza, niezliczone mnóstwo larw;
[35] I pożarły całą zieleń w ich kraju, i zjadły płody ich ziemi.
[36] Zabił też wszystko, co pierworodne w ich ziemi, pierwociny wszelkiej ich siły.
[37] Wyprowadził ich ze srebrem i złotem i nie było słabego wśród ich plemion.
[38] Egipt się radował, gdy wychodzili, bo ogarnął go strach przed nimi.
[39] Rozpostarł obłok jak osłonę, a ogień, by świecił w nocy.
[40] Na ich żądanie zesłał przepiórki i nasycił ich chlebem z nieba.
[41] Otworzył skałę i trysnęły wody, popłynęły po suchych miejscach jak rzeka;
[42] Pamiętał bowiem o swoim świętym słowie i o Abrahamie, swym słudze.
[43] Wyprowadził swój lud wśród wesela, swoich wybranych wśród radości.
[44] I dał im ziemię pogan, i zawładnęli dorobkiem narodów;
[45] Aby zachowywali jego nakazy i przestrzegali jego praw. Alleluja.
