[1] W człowieku są zamysły serca, ale odpowiedź języka jest od Pana.
[2] Wszystkie drogi człowieka są czyste w jego oczach, ale Pan waży duchy.
[3] Powierz Panu swe dzieła, a twoje zamysły będą utwierdzone.
[4] Pan uczynił wszystko dla samego siebie, nawet niegodziwego na dzień zła.
[5] Każdy, który jest wyniosłego serca, budzi odrazę w Panu; choć weźmie innych do pomocy, nie uniknie kary.
[6] Dzięki miłosierdziu i prawdzie oczyszcza się nieprawość, a w bojaźni Pana oddalamy się od zła.
[7] Gdy drogi człowieka podobają się Panu, to godzi z nim nawet jego nieprzyjaciół.
[8] Lepiej mieć mało ze sprawiedliwością niż wiele dochodów nieprawnych.
[9] Serce człowieka obmyśla swe drogi, ale Pan kieruje jego krokami.
[10] Wyrok Boży jest na wargach króla; jego usta nie błądzą w sądzie.
[11] Sprawiedliwa waga i szale należą do Pana i wszystkie odważniki w worku są jego dziełem.
[12] Popełnienie niegodziwości budzi odrazę w królach, bo sprawiedliwością tron jest umocniony.
[13] Wargi sprawiedliwe są rozkoszą królów, kochają oni tego, który mówi to, co słuszne.
[14] Gniew króla jest posłańcem śmierci, ale mądry człowiek przebłaga go.
[15] W jasności twarzy króla jest życie, a jego przychylność jest jak obłok z późnym deszczem.
[16] O wiele lepiej jest nabyć mądrość niż złoto; a nabyć rozum lepiej niż srebro.
[17] Droga prawych to odstąpić od zła; kto strzeże swojej drogi, strzeże swej duszy.
[18] Pycha poprzedza zgubę, a wyniosły duch – upadek.
[19] Lepiej być uniżonego ducha z pokornymi, niż dzielić łup z pysznymi.
[20] Kto zważa na słowo, znajdzie dobro, a kto ufa Panu, jest błogosławiony.
[21] Kto jest mądrego serca, zwie się rozumnym, a słodycz warg pomnaża wiedzę.
[22] Rozum jest zdrojem życia dla tych, którzy go mają, a pouczenie głupich jest głupotą.
[23] Serce mądrego czyni jego usta roztropnymi i dodaje nauki jego wargom.
[24] Miłe słowa są jak plaster miodu, słodycz dla duszy i lekarstwo dla kości.
[25] Jest droga, która wydaje się człowiekowi słuszna, ale jej końcem jest droga do śmierci.
[26] Robotnik pracuje dla siebie, bo usta pobudzają go do tego.
[27] Człowiek nikczemny wykopuje zło, a na jego wargach jakby ogień płonący.
[28] Człowiek przewrotny rozsiewa spory, a plotkarz rozdziela przyjaciół.
[29] Człowiek gwałtowny zwabia swego bliźniego i wprowadza go na drogę niedobrą.
[30] Mruga swymi oczami, by knuć podstępy; rusza wargami i popełnia zło.
[31] Siwa głowa jest koroną chwały, zdobywa się ją na drodze sprawiedliwości.
[32] Lepszy jest nieskory do gniewu niż mocarz, a kto panuje nad swym duchem, jest lepszy niż ten, kto zdobywa miasto.
[33] Losy wrzuca się w zanadrze, ale całe rozstrzygnięcie ich zależy od Pana.
