[1] Oto imiona synów Izraela, którzy przybyli z Jakubem do Egiptu; każdy przybył ze swoją rodziną:
[1] ---
[2] Ruben, Symeon, Lewi i Juda;
[2] ---
[3] Issachar, Zebulon i Beniamin;
[3] ---
[4] Dan, Neftali, Gad i Aszer.
[4] ---
[5] A wszystkich dusz, które wyszły z bioder Jakuba, było siedemdziesiąt. Józef zaś już był w Egipcie.
[5] ---
[6] Potem umarli Józef, wszyscy jego bracia i całe to pokolenie.
[6] ---
[7] A synowie Izraela byli płodni, rozrodzili się, rozmnożyli i bardzo umacniali, a ziemia była ich pełna.
[7] ---
[8] Wówczas nastał nad Egiptem nowy król, który nie znał Józefa.
[8] ---
[9] I powiedział do swego ludu: Oto lud synów Izraela stał się liczniejszy i potężniejszy od nas.
[9] ---
[10] Postąpmy więc z nimi mądrze, by się nie rozmnożyli, bo gdyby przyszła wojna, mogliby przyłączyć się do naszych wrogów i walczyć przeciwko nam, i opuścić ziemię.
[10] ---
[11] Ustanowiono więc nad nimi nadzorców, aby ich gnębili ciężarami. I lud Izraela zbudował dla faraona miasta na składy: Pitom i Ramzes.
[11] ---
[12] Ale im bardziej ich gnębili, tym bardziej się rozmnażali i rośli, tak że zatrwożyli się z powodu synów Izraela.
[12] ---
[13] I Egipcjanie zmuszali synów Izraela do ciężkiej pracy.
[13] ---
[14] I uprzykrzali im życie uciążliwą pracą przy glinie i przy cegłach, i przy każdej robocie na polu. Do wszelkiej pracy zmuszali ich bez litości.
[14] ---
[15] I król Egiptu rozkazał hebrajskim położnym, z których jedna miała na imię Szifra, a druga Pua;
[15] ---
[16] Powiedział: Gdy będziecie przy porodach hebrajskich kobiet i zobaczycie, że urodził się syn, zabijcie go, a jeśli córka, niech zostanie przy życiu.
[16] ---
[17] Lecz położne bały się Boga i nie robiły tak, jak im rozkazał król Egiptu, ale pozostawiały chłopców przy życiu.
[17] ---
[18] Wtedy król Egiptu wezwał położne i powiedział do nich: Dlaczego tak postąpiłyście, że pozostawiłyście chłopców przy życiu?
[18] ---
[19] Położne odpowiedziały faraonowi: Hebrajskie kobiety nie są takie jak egipskie kobiety. Są bowiem żywotne, rodzą wcześniej, zanim przyjdzie do nich położna.
[19] ---
[20] I Bóg dobrze czynił tym położnym, a lud się mnożył i bardzo się wzmocnił.
[20] ---
[21] A ponieważ położne bały się Boga, zbudował im domy.
[21] ---
[22] Wtedy faraon rozkazał całemu swemu ludowi: Każdego syna, który się urodzi, wrzućcie do rzeki, a każdą córkę pozostawcie przy życiu.
