Hoheslied - Kapitel 7 Kap. 7 - Hoheslied

^[1]  Jak piękne są twoje nogi w sandałach, córko książęca! Linia twoich bioder jest jak klejnot, jak dzieło rąk rzemieślnika.

^[2]  Twój pępek jest jak okrągła czasza, której nie brakuje napoju. Twój brzuch jest jak stóg pszenicy okolony liliami.

^[3]  Twoje piersi są jak dwoje sarniąt, bliźniąt.

^[4]  Twoja szyja jest jak wieża z kości słoniowej; twoje oczy jak sadzawki Cheszbonu przy bramie Bat-Rabbim; twój nos jak wieża Libanu zwrócona w stronę Damaszku.

^[5]  Twoja głowa na tobie jak Karmel, a włosy twojej głowy jak purpura. Król na twój widok jest jakby przywiązany w swoich krużgankach.

^[6]  Jakże piękna jesteś i jak miła, o miłości przerozkoszna!

^[7]  Twój wzrost jest podobny do palmy, a twoje piersi do kiści winogron.

^[8]  Powiedziałem: Wejdę na palmę i uchwycę się jej gałęzi. Niech twoje piersi będą jak kiście winorośli, a woń twojego oddechu jak zapach jabłek;

^[9]  Twoje usta jak wyborne wino, które mile spływa po podniebieniu i sprawia, że wargi śpiących mówią.

^[10]  Ja należę do mojego umiłowanego i do mnie zwraca się jego pożądanie.

^[11]  Chodź, mój umiłowany, wyjdźmy w pole i przenocujemy we wsiach.

^[12]  Rankiem wstaniemy i pójdziemy do winnic, zobaczymy, czy kwitnie winorośl, czy otworzyły się już pączki, czy już kwitną granaty. Tam cię obdarzę swoją miłością.

^[13]  Mandragory wydają swoją woń, a przed naszymi drzwiami są wszelkie wyborne owoce, nowe i stare, które przechowałam dla ciebie, mój umiłowany.