[1] Wino jest szydercą, mocny trunek – wrzaskliwy, a każdy, kto zostaje zwiedziony przez nie, jest niemądry.
[2] Strach, który budzi król, jest jak ryk lwa; kto go rozgniewa, grzeszy przeciwko swojej duszy.
[3] Zaprzestać sporu jest zaszczytem dla człowieka, ale każdy głupiec się w niego wdaje.
[4] Leniwy nie orze z powodu zimna; dlatego będzie żebrać we żniwa, ale nic nie otrzyma.
[5] Rada w sercu człowieka jest jak głęboka woda, lecz człowiek roztropny zaczerpnie jej.
[6] Większość ludzi przechwala się swoją dobrocią, ale wiernego człowieka któż znajdzie?
[7] Sprawiedliwy postępuje uczciwie, błogosławione są po nim jego dzieci.
[8] Król siedzący na swoim sędziowskim tronie rozprasza swoimi oczami wszelkie zło.
[9] Któż może powiedzieć: Oczyściłem swoje serce, jestem czysty od swego grzechu?
[10] Dwojakie odważniki i dwojaka miara – obydwa budzą odrazę w Panu.
[11] Nawet dziecko poznaje się po uczynkach, czy jego czyn jest czysty i prawy.
[12] Ucho, które słyszy, i oko, które widzi, oba uczynił Pan.
[13] Nie kochaj spania, byś nie zubożał; otwórz oczy, a nasycisz się chlebem.
[14] To liche, to liche, mówi kupujący, ale chwali się, gdy odchodzi.
[15] Istnieje złoto i obfitość pereł, ale wargi rozumne są kosztownym klejnotem.
[16] Zabierz szatę tego, który ręczył za obcego, a od tego, który ręczył za cudzą kobietę, zabierz zastaw.
[17] Chleb oszustwa smakuje człowiekowi, ale potem jego usta będą napełnione piaskiem.
[18] Zamysły są utwierdzone dzięki radzie, a wojnę prowadź z rozwagą.
[19] Plotkarz zdradza tajemnice; dlatego nie zadawaj się z tym, który pochlebia wargami.
[20] Kto złorzeczy swemu ojcu albo matce, tego pochodnia zgaśnie w gęstych ciemnościach.
[21] Dziedzictwo prędko nabyte na początku nie będzie błogosławione na końcu.
[22] Nie mów: Odpłacę złem. Czekaj na Pana, a wybawi cię.
[23] Dwojakie odważniki budzą odrazę w Panu, a fałszywa waga nie jest dobra.
[24] Od Pana pochodzą drogi człowieka; jakże może człowiek zrozumieć własną drogę?
[25] Sidłem dla człowieka jest pożreć to, co święte, i zastanowić się dopiero po złożeniu ślubów.
[26] Mądry król rozprasza niegodziwych i wywiera na nich zemstę.
[27] Duch człowieka jest pochodnią Pana, która bada wszystkie skrytości wnętrza.
[28] Miłosierdzie i prawda strzegą króla, a jego tron oparty jest na miłosierdziu.
[29] Chlubą młodzieńców jest ich siła, a ozdobą starców – sędziwość.
[30] Siność ran oczyszcza zło, a razy – głębię wnętrza.
