[1] W Ikonium również weszli do synagogi żydowskiej i mówili tak, że uwierzyła wielka liczba Żydów i Greków.
[1] ---
[2] Lecz Żydzi, którzy nie uwierzyli, podburzyli i rozjątrzyli serca pogan przeciwko braciom.
[2] ---
[3] I byli tam przez długi czas, odważnie mówiąc w Panu, który dawał świadectwo słowu swojej łaski, sprawiając, że przez ich ręce dokonywały się znaki i cuda.
[3] ---
[4] I mieszkańcy miasta podzielili się: jedni byli z Żydami, a drudzy z apostołami.
[4] ---
[5] Kiedy jednak wszczął się rozruch zarówno wśród pogan, jak i Żydów wraz z przełożonymi, i chcieli ich znieważyć, i ukamienować;
[5] ---
[6] Dowiedzieli się o tym i uciekli do miast Likaonii: do Listry i Derbe oraz w ich okolice;
[6] ---
[7] I tam głosili ewangelię.
[7] ---
[8] A w Listrze był pewien człowiek o bezwładnych nogach, chromy już w łonie swojej matki i nigdy nie chodził.
[8] ---
[9] Słuchał on przemawiającego Pawła, który przyglądając mu się uważnie i widząc, że ma wiarę, aby zostać uzdrowionym;
[9] ---
[10] Powiedział donośnym głosem: Stań prosto na nogach! A on zerwał się i zaczął chodzić.
[10] ---
[11] A ludzie, widząc, co uczynił Paweł, zaczęli wołać po likaońsku: Bogowie przybrali postać ludzi i zstąpili do nas!
[11] ---
[12] I nazwali Barnabę Jowiszem, a Pawła Merkurym, ponieważ on był głównym mówcą.
[12] ---
[13] Wtedy kapłan ze świątyni Jowisza, która była przed miastem, przyprowadził do wrót woły i wieńce i razem z ludem chciał złożyć ofiarę.
[13] ---
[14] Gdy usłyszeli o tym apostołowie Barnaba i Paweł, rozdarli swoje szaty i wpadli między tłum, wołając;
[14] ---
[15] Ludzie, co robicie? My też jesteśmy ludźmi, podlegamy tym samym doznaniom co wy. Głosimy wam, abyście się odwrócili od tych marności do Boga żywego, który stworzył niebo, ziemię, morze i wszystko, co się w nich znajduje.
[15] ---
[16] Za czasów minionych pozwalał on, aby wszystkie narody chodziły własnymi drogami.
[16] ---
[17] Nie przestawał jednak dawać o sobie świadectwa, czyniąc dobrze. Zsyłał nam z nieba deszcz i urodzajne lata, karmił nas i napełniał radością nasze serca.
[17] ---
[18] Tymi słowami ledwie powstrzymali lud od złożenia im ofiary.
[18] ---
[19] Tymczasem z Antiochii i Ikonium nadeszli Żydzi, którzy namówiwszy lud, ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, myśląc, że umarł.
[19] ---
[20] Lecz gdy otoczyli go uczniowie, podniósł się i wrócił do miasta, a nazajutrz udał się z Barnabą do Derbe.
[20] ---
[21] Kiedy głosili ewangelię temu miastu i pozyskali wielu uczniów, wrócili do Listry, Ikonium i do Antiochii;
[21] ---
[22] Umacniając dusze uczniów i zachęcając do trwania w wierze, mówili, że przez wiele utrapień musimy wejść do królestwa Bożego.
[22] ---
[23] A gdy w każdym kościele ustanowili starszych, modląc się i poszcząc, powierzyli ich Panu, w którego uwierzyli.
[23] ---
[24] Potem przeszli przez Pizydię i przybyli do Pamfilii.
[24] ---
[25] I opowiedziawszy słowo Boże w Perge, zeszli do Attalii.
[25] ---
[26] Stamtąd popłynęli do Antiochii, gdzie przedtem zostali poruczeni łasce Boga do dzieła, które wykonali.
[26] ---
[27] A gdy tam przyszli i zebrali kościół, opowiedzieli, co Bóg przez nich uczynił i jak otworzył poganom drzwi wiary.
