^[1]  A Saul, dysząc jeszcze groźbą i chęcią mordu wobec uczniów Pana, poszedł do najwyższego kapłana;

^[1]  ---

^[2]  I prosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł, jeśliby znalazł tam zwolenników tej drogi, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, przyprowadzić ich związanych do Jerozolimy.

^[2]  ---

^[3]  A gdy jadąc, zbliżał się do Damaszku, nagle olśniła go światłość z nieba.

^[3]  ---

^[4]  Upadł na ziemię i usłyszał głos, który mówił do niego: Saulu, Saulu, dlaczego mnie prześladujesz?

^[4]  ---

^[5]  Wtedy zapytał: Kim jesteś, Panie? A Pan odpowiedział: Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Trudno ci wierzgać przeciw ościeniowi.

^[5]  ---

^[6]  A Saul, drżąc i bojąc się, powiedział: Panie, co chcesz, abym zrobił? A Pan do niego: Wstań i idź do miasta, a tam ci powiedzą, co masz robić.

^[6]  ---

^[7]  A mężczyźni, którzy byli z nim w drodze, stanęli oniemiali. Słyszeli bowiem głos, lecz nikogo nie widzieli.

^[7]  ---

^[8]  I podniósł się Saul z ziemi, a gdy otworzył oczy, nikogo nie mógł widzieć. Wtedy wzięli go za rękę i zaprowadzili do Damaszku.

^[8]  ---

^[9]  Trzy dni nic nie widział i nie jadł ani nie pił.

^[9]  ---

^[10]  A w Damaszku był pewien uczeń, imieniem Ananiasz. I powiedział do niego Pan w widzeniu: Ananiaszu! A on odpowiedział: Oto ja, Panie.

^[10]  ---

^[11]  A Pan powiedział do niego: Wstań i idź na ulicę, którą nazywają Prostą, i zapytaj w domu Judy o Saula z Tarsu, oto bowiem się modli.

^[11]  ---

^[12]  I ujrzał w widzeniu człowieka imieniem Ananiasz, wchodzącego i kładącego na nim rękę, aby odzyskał wzrok.

^[12]  ---

^[13]  Ananiasz zaś odpowiedział: Panie, słyszałem od wielu, ile złego wyrządził ten człowiek twoim świętym w Jerozolimie.

^[13]  ---

^[14]  Tutaj także ma władzę od najwyższych kapłanów uwięzić wszystkich, którzy wzywają twego imienia.

^[14]  ---

^[15]  Lecz Pan powiedział do niego: Idź, bo on jest moim wybranym naczyniem, aby zanieść moje imię do pogan, królów i synów Izraela.

^[15]  ---

^[16]  Ja bowiem pokażę mu, jak wiele musi wycierpieć dla mego imienia.

^[16]  ---

^[17]  Wtedy Ananiasz poszedł, wszedł do domu, położył na nim ręce i powiedział: Saulu, bracie, Pan mnie posłał – Jezus, który ci się ukazał w drodze, którą jechałeś – żebyś odzyskał wzrok i został napełniony Duchem Świętym.

^[17]  ---

^[18]  I natychmiast spadły z jego oczu jakby łuski, i zaraz przejrzał, wstał i został ochrzczony.

^[18]  ---

^[19]  A gdy zjadł, odzyskał siły. I Saul przebywał przez kilka dni z uczniami, którzy byli w Damaszku.

^[19]  ---

^[20]  I zaraz w synagogach zaczął głosić Chrystusa, że on jest Synem Bożym.

^[20]  ---

^[21]  A wszyscy, którzy go słuchali, ze zdziwieniem pytali: Czy to nie jest ten, który w Jerozolimie tępił tych, którzy wzywali tego imienia, i przybył tu po to, aby ich związać i zaprowadzić do naczelnych kapłanów?

^[21]  ---

^[22]  A Saul coraz bardziej się wzmacniał i wprawiał w zakłopotanie Żydów, którzy mieszkali w Damaszku, dowodząc, że ten jest Chrystusem.

^[22]  ---

^[23]  A po upływie wielu dni Żydzi postanowili go zabić.

^[23]  ---

^[24]  Saul jednak dowiedział się o ich zasadzce. A strzegli bram we dnie i w nocy, aby go zabić.

^[24]  ---

^[25]  Lecz uczniowie zabrali go w nocy i spuścili w koszu po sznurze przez mur.

^[25]  ---

^[26]  A gdy Saul przybył do Jerozolimy, usiłował przyłączyć się do uczniów, ale wszyscy się go bali, nie wierząc, że jest uczniem.

^[26]  ---

^[27]  Lecz Barnaba przyjął go, zaprowadził do apostołów i opowiedział im, jak on w drodze ujrzał Pana, który mówił do niego, i jak w Damaszku z odwagą głosił w imieniu Jezusa.

^[27]  ---

^[28]  I przebywał z nimi w Jerozolimie.

^[28]  ---

^[29]  Z odwagą też mówił w imieniu Pana Jezusa i rozprawiał z hellenistami, a oni usiłowali go zabić.

^[29]  ---

^[30]  Bracia jednak dowiedzieli się o tym, wyprawili go do Cezarei i odesłali do Tarsu.

^[30]  ---

^[31]  A tak kościoły w całej Judei, Galilei i Samarii cieszyły się pokojem, budując się i żyjąc w bojaźni Pańskiej, i rozrastały się przez pociechę Ducha Świętego.

^[31]  ---

^[32]  I stało się, gdy Piotr odwiedzał wszystkich, że przyszedł też do świętych, którzy mieszkali w Liddzie.

^[32]  ---

^[33]  Spotkał tam pewnego człowieka imieniem Eneasz, który był sparaliżowany i od ośmiu lat leżał w łóżku.

^[33]  ---

^[34]  I powiedział mu Piotr: Eneaszu, Jezus Chrystus cię uzdrawia. Wstań i zaściel swoje łóżko. I natychmiast wstał.

^[34]  ---

^[35]  A wszyscy mieszkańcy Liddy i Saronu widzieli go i nawrócili się do Pana.

^[35]  ---

^[36]  Mieszkała też w Jafie pewna uczennica o imieniu Tabita, co znaczy Dorkas. Jej życie wypełnione było dobrymi uczynkami i udzielaniem jałmużny.

^[36]  ---

^[37]  I stało się w tych dniach, że zachorowała i umarła. Obmyto ją i położono w sali na piętrze.

^[37]  ---

^[38]  A ponieważ Lidda leży blisko Jafy, gdy uczniowie usłyszeli, że jest tam Piotr, posłali do niego dwóch ludzi, prosząc, aby nie zwlekał z przyjściem do nich.

^[38]  ---

^[39]  Wtedy Piotr wstał i poszedł z nimi, a gdy przyszedł, wprowadzili go do sali na piętrze. Obstąpiły go wszystkie wdowy, płacząc i pokazując tuniki i płaszcze, które Dorkas im robiła, gdy była z nimi.

^[39]  ---

^[40]  A Piotr wygonił wszystkich, klęknął i modlił się. Potem zwrócił się do zmarłej i powiedział: Tabito, wstań! A ona otworzyła oczy i zobaczywszy Piotra, usiadła.

^[40]  ---

^[41]  On podał jej rękę i podniósł ją, a zawoławszy świętych i wdowy, pokazał ją żywą.

^[41]  ---

^[42]  I rozniosło się to po całej Jafie, i wielu uwierzyło w Pana.

^[42]  ---

^[43]  Piotr zaś został przez wiele dni w Jafie u niejakiego Szymona, garbarza.

^[43]  ---