[1] A gdy mówili to do ludzi, nadeszli kapłani, dowódca straży świątynnej i saduceusze;
[1] ---
[2] Oburzeni, że nauczają ludzi i głoszą w Jezusie powstanie z martwych.
[2] ---
[3] Schwytali ich i wtrącili do więzienia aż do następnego dnia, bo był już wieczór.
[3] ---
[4] A wielu z tych, którzy słyszeli słowo, uwierzyło. A mężczyzn było w liczbie około pięciu tysięcy.
[4] ---
[5] Nazajutrz zebrali się w Jerozolimie ich przełożeni, starsi i uczeni w Piśmie;
[5] ---
[6] I Annasz, najwyższy kapłan, i Kajfasz, Jan, Aleksander i ilu ich było z rodu najwyższych kapłanów.
[6] ---
[7] Postawili ich na środku i pytali: Jaką mocą albo w czyim imieniu to uczyniliście?
[7] ---
[8] Wtedy Piotr, pełen Ducha Świętego, powiedział do nich: Przełożeni ludu i starsi Izraela;
[8] ---
[9] Jeśli my dziś mamy być przesłuchiwani z powodu dobrodziejstwa wyświadczonego choremu człowiekowi, dzięki czemu został on uzdrowiony;
[9] ---
[10] Niech wam wszystkim i całemu ludowi Izraela będzie wiadomo, że w imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu, którego wy ukrzyżowaliście, a którego Bóg wskrzesił z martwych, przez niego on stoi przed wami zdrowy.
[10] ---
[11] On jest tym kamieniem odrzuconym przez was, budujących, który stał się kamieniem węgielnym.
[11] ---
[12] I nie ma w nikim innym zbawienia. Nie ma bowiem pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.
[12] ---
[13] Gdy zobaczyli odwagę Piotra i Jana i zrozumieli, że są ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznali również, że byli z Jezusem.
[13] ---
[14] Widząc też, że stoi z nimi uzdrowiony człowiek, nie mogli nic przeciwko temu powiedzieć.
[14] ---
[15] Rozkazali im więc opuścić Radę i naradzali się między sobą.
[15] ---
[16] Mówili: Co zrobimy z tymi ludźmi? Bo to, że dokonali oczywistego cudu, wiadomo wszystkim mieszkańcom Jerozolimy i nie możemy temu zaprzeczyć.
[16] ---
[17] Lecz żeby się to bardziej nie rozchodziło wśród ludzi, zabrońmy im pod groźbą mówić do kogokolwiek w to imię.
[17] ---
[18] A przywoławszy ich, nakazali, aby w ogóle nie mówili ani nie nauczali w imię Jezusa.
[18] ---
[19] Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli im: Rozsądźcie, czy to sprawiedliwe w oczach Boga bardziej was słuchać niż Boga.
[19] ---
[20] My bowiem nie możemy nie mówić o tym, co widzieliśmy i słyszeliśmy.
[20] ---
[21] A oni zagrozili im, a nie znajdując żadnej podstawy do ich ukarania, wypuścili ich ze względu na ludzi, bo wszyscy chwalili Boga za to, co się stało.
[21] ---
[22] Człowiek bowiem, na którym dokonał się cud uzdrowienia, miał ponad czterdzieści lat.
[22] ---
[23] A gdy ich wypuszczono, przyszli do swoich i opowiedzieli im wszystko, co do nich mówili naczelni kapłani i starsi.
[23] ---
[24] A gdy oni to usłyszeli, jednomyślnie podnieśli swój głos do Boga i powiedzieli: Panie, ty jesteś Bogiem, który uczynił niebo, ziemię, morze i wszystko, co w nich jest;
[24] ---
[25] Który przez usta swego sługi Dawida powiedziałeś: Dlaczego burzą się narody, a ludzie knują próżne rzeczy?
[25] ---
[26] Królowie ziemi powstali i książęta zebrali się razem przeciw Panu i przeciw jego Chrystusowi.
[26] ---
[27] Rzeczywiście bowiem Herod i Poncjusz Piłat z poganami i ludem Izraela zebrali się przeciwko twemu świętemu Synowi, Jezusowi, którego namaściłeś;
[27] ---
[28] Aby uczynić to, co twoja ręka i twój wyrok przedtem postanowiły, że ma się stać.
[28] ---
[29] A teraz, Panie, spójrz na ich groźby i daj twoim sługom z całą odwagą głosić twoje słowo;
[29] ---
[30] Gdy ty wyciągniesz swoją rękę, aby uzdrawiać i dokonywać znaków i cudów przez imię twego świętego Syna, Jezusa.
[30] ---
[31] A gdy oni się modlili, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, i wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i z odwagą głosili słowo Boże.
[31] ---
[32] A to mnóstwo wierzących miało jedno serce i jedną duszę. Nikt nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.
[32] ---
[33] Apostołowie zaś z wielką mocą dawali świadectwo o zmartwychwstaniu Pana Jezusa i wielka łaska była nad nimi wszystkimi.
[33] ---
[34] Nie było też wśród nich nikogo, kto by cierpiał niedostatek, gdyż ci, którzy mieli pola albo domy, sprzedawali je i przynosili pieniądze za to, co posprzedawali;
[34] ---
[35] I kładli u stóp apostołów. Rozdzielano to każdemu według potrzeb.
[35] ---
[36] Także Józef, nazwany przez apostołów Barnabą – co się tłumaczy: Syn Pocieszenia – lewita rodem z Cypru;
[36] ---
[37] Sprzedał ziemię, którą posiadał, a pieniądze przyniósł i położył u stóp apostołów.
