[1]  Na sześć dni przed Paschą Jezus przyszedł do Betanii, gdzie był Łazarz, który umarł, a którego wskrzesił z martwych.

[1]  ---

[2]  Tam przygotowali mu wieczerzę, a Marta usługiwała. Łazarz zaś był jednym z tych, którzy razem z nim siedzieli przy stole.

[2]  ---

[3]  Wówczas Maria, wziąwszy funt bardzo drogiej maści nardowej, namaściła nogi Jezusa i wytarła je swoimi włosami, a dom napełnił się wonią tej maści.

[3]  ---

[4]  Wtedy jeden z jego uczniów, Judasz Iskariota, syn Szymona, ten, który miał go zdradzić, powiedział:

[4]  ---

[5]  Dlaczego tej maści nie sprzedano za trzysta groszy i nie rozdano ich ubogim?

[5]  ---

[6]  A to mówił nie dlatego, że troszczył się o ubogich, ale ponieważ był złodziejem i miał sakiewkę, a nosił to, co do niej włożono.

[6]  ---

[7]  Wtedy Jezus powiedział: Zostaw ją; zachowała to na dzień mego pogrzebu.

[7]  ---

[8]  Ubogich bowiem zawsze macie u siebie, ale mnie nie zawsze będziecie mieć.

[8]  ---

[9]  Wtedy wielu Żydów dowiedziało się, że tam jest; i przyszli nie tylko z powodu Jezusa, ale także, by zobaczyć Łazarza, którego wskrzesił z martwych.

[9]  ---

[10]  I naradzali się naczelni kapłani nad tym, żeby zabić również Łazarza;

[10]  ---

[11]  Gdyż z jego powodu wielu spośród Żydów odstąpiło i uwierzyło w Jezusa.

[11]  ---

[12]  Nazajutrz mnóstwo ludzi, którzy przyszli na święto, usłyszawszy, że Jezus idzie do Jerozolimy;

[12]  ---

[13]  Nabrało gałązek palmowych, wyszło mu naprzeciw i wołało: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana, król Izraela!

[13]  ---

[14]  A Jezus, znalazłszy oślątko, wsiadł na nie, jak jest napisane:

[14]  ---

[15]  Nie bój się, córko Syjonu. Oto twój król przychodzi, siedząc na oślątku.

[15]  ---

[16]  Z początku jego uczniowie tego nie zrozumieli, ale gdy Jezus został uwielbiony, wtedy przypomnieli sobie, że to było o nim napisane i że mu tak uczynili.

[16]  ---

[17]  Dawali więc świadectwo ludzie, którzy z nim byli, gdy Łazarza wywołał z grobowca i wskrzesił go z martwych.

[17]  ---

[18]  Dlatego też ludzie wyszli mu naprzeciw, bo usłyszeli, że on uczynił ten cud.

[18]  ---

[19]  Wtedy faryzeusze mówili między sobą: Widzicie, że nic nie zdziałacie. Oto świat poszedł za nim.

[19]  ---

[20]  A wśród tych, którzy przychodzili do Jerozolimy, żeby oddać cześć Bogu w święto, byli pewni Grecy.

[20]  ---

[21]  Oni to przyszli do Filipa, który był z Betsaidy w Galilei, i prosili go: Panie, chcemy zobaczyć Jezusa.

[21]  ---

[22]  Filip przyszedł i powiedział Andrzejowi, a z kolei Andrzej i Filip powiedzieli Jezusowi.

[22]  ---

[23]  A Jezus im odpowiedział: Nadeszła godzina, aby Syn Człowieczy został uwielbiony.

[23]  ---

[24]  Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, samo zostaje. Jeśli jednak obumrze, wydaje obfity plon.

[24]  ---

[25]  Kto miłuje swoje życie, utraci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.

[25]  ---

[26]  Jeśli ktoś mi służy, niech idzie za mną, a gdzie ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś będzie mi służył, uczci go mój Ojciec.

[26]  ---

[27]  Teraz moja dusza jest zatrwożona. I cóż powiem? Ojcze, zachowaj mnie od tej godziny? Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę.

[27]  ---

[28]  Ojcze, uwielbij swoje imię. Wtedy rozległ się głos z nieba: Uwielbiłem i jeszcze uwielbię.

[28]  ---

[29]  A ludzie, którzy stali i słyszeli, mówili: Zagrzmiało. A inni mówili: Anioł do niego przemówił.

[29]  ---

[30]  Jezus odpowiedział: Ten głos rozległ się nie ze względu na mnie, ale ze względu na was.

[30]  ---

[31]  Teraz odbywa się sąd tego świata, teraz władca tego świata będzie wyrzucony precz.

[31]  ---

[32]  A ja, jeśli będę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie.

[32]  ---

[33]  A mówił to, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć.

[33]  ---

[34]  Ludzie mu odpowiedzieli: Dowiedzieliśmy się z prawa, że Chrystus trwa na wieki. Jakże więc ty możesz mówić, że Syn Człowieczy musi być wywyższony? Któż to jest Syn Człowieczy?

[34]  ---

[35]  Wtedy Jezus powiedział im: Jeszcze przez krótki czas jest z wami światłość. Chodźcie więc, dopóki macie światłość, żeby was ciemność nie ogarnęła. Bo kto chodzi w ciemności, nie wie, dokąd idzie.

[35]  ---

[36]  Dopóki macie światłość, wierzcie w światłość, abyście byli synami światłości. Gdy Jezus to powiedział, odszedł i ukrył się przed nimi.

[36]  ---

[37]  A choć tak wiele cudów uczynił wobec nich, jednak nie uwierzyli w niego;

[37]  ---

[38]  Aby się wypełniło słowo, które powiedział prorok Izajasz: Panie, któż uwierzył naszemu głoszeniu? I komu ramię Pańskie zostało objawione?

[38]  ---

[39]  Dlatego nie mogli uwierzyć, bo jeszcze Izajasz powiedział:

[39]  ---

[40]  Zaślepił ich oczy i zatwardził ich serce, aby oczami nie widzieli i sercem nie zrozumieli, aby się nie nawrócili, żebym ich nie uzdrowił.

[40]  ---

[41]  To powiedział Izajasz, gdy widział jego chwałę i mówił o nim.

[41]  ---

[42]  Jednak i z przełożonych wielu uwierzyło w niego, ale z powodu faryzeuszy nie wyznawali go, aby nie wyłączono ich z synagogi.

[42]  ---

[43]  Umiłowali bowiem chwałę ludzką bardziej niż chwałę Bożą.

[43]  ---

[44]  A Jezus wołał: Kto wierzy we mnie, nie we mnie wierzy, ale w tego, który mnie posłał.

[44]  ---

[45]  I kto mnie widzi, widzi tego, który mnie posłał.

[45]  ---

[46]  Ja, światłość, przyszedłem na świat, aby każdy, kto wierzy we mnie, nie pozostał w ciemności.

[46]  ---

[47]  A jeśli ktoś słucha moich słów, a nie uwierzy, ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić świat, ale żeby zbawić świat.

[47]  ---

[48]  Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym.

[48]  ---

[49]  Bo ja nie mówiłem sam od siebie, ale ten, który mnie posłał, Ojciec, on mi dał nakaz, co mam powiedzieć i co mówić.

[49]  ---

[50]  I wiem, że jego nakaz jest życiem wiecznym. Dlatego to, co ja wam mówię, mówię tak, jak mi powiedział Ojciec.

[50]  ---