[1] A gdy Pan poznał, że faryzeusze usłyszeli, iż Jezus więcej ludzi czynił uczniami i chrzcił niż Jan;
[1] ---
[2] (Chociaż sam Jezus nie chrzcił, lecz jego uczniowie);
[2] ---
[3] Opuścił Judeę i odszedł znowu do Galilei.
[3] ---
[4] A musiał iść przez Samarię.
[4] ---
[5] I przyszedł do miasta w Samarii, zwanego Sychar, blisko pola, które Jakub dał swemu synowi Józefowi.
[5] ---
[6] A była tam studnia Jakuba. Jezus więc, zmęczony drogą, usiadł sobie na studni. A było około godziny szóstej.
[6] ---
[7] I przyszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus powiedział do niej: Daj mi pić.
[7] ---
[8] Jego uczniowie bowiem poszli do miasta, aby nakupić żywności.
[8] ---
[9] Wtedy Samarytanka powiedziała do niego: Jakże ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, o coś do picia? Gdyż Żydzi nie obcują z Samarytanami.
[9] ---
[10] Jezus jej odpowiedział: Gdybyś znała ten dar Boży i wiedziała, kim jest ten, który ci mówi: Daj mi pić, ty prosiłabyś go, a dałby ci wody żywej.
[10] ---
[11] I powiedziała do niego kobieta: Panie, nie masz czym naczerpać, a studnia jest głęboka. Skąd więc masz tę wodę żywą?
[11] ---
[12] Czy ty jesteś większy niż nasz ojciec Jakub, który nam dał tę studnię i sam z niej pił, a także jego synowie i jego dobytek?
[12] ---
[13] Odpowiedział jej Jezus: Każdy, kto pije tę wodę, znowu będzie pragnął.
[13] ---
[14] Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu.
[14] ---
[15] Kobieta powiedziała do niego: Panie, daj mi tej wody, abym nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać.
[15] ---
[16] Jezus jej powiedział: Idź, zawołaj swego męża i przyjdź tu.
[16] ---
[17] Odpowiedziała kobieta: Nie mam męża. Jezus jej powiedział: Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża.
[17] ---
[18] Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. Prawdę powiedziałaś.
[18] ---
[19] Kobieta mu powiedziała: Panie, widzę, że jesteś prorokiem.
[19] ---
[20] Nasi ojcowie na tej górze czcili Boga, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy go czcić.
[20] ---
[21] Jezus powiedział do niej: Kobieto, wierz mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcić Ojca.
[21] ---
[22] Wy czcicie to, czego nie znacie, a my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie pochodzi od Żydów.
[22] ---
[23] Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie. Bo i Ojciec szuka takich, którzy będą go czcić.
[23] ---
[24] Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie.
[24] ---
[25] Kobieta mu powiedziała: Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. Gdy on przyjdzie, oznajmi nam wszystko.
[25] ---
[26] Jezus jej powiedział: Ja, który mówię z tobą, jestem nim.
[26] ---
[27] A wtem przyszli jego uczniowie i dziwili się, że rozmawia z kobietą. Nikt jednak nie powiedział: O co się pytasz? albo: Dlaczego z nią rozmawiasz?
[27] ---
[28] I zostawiła kobieta swoje wiadro, poszła do miasta i powiedziała ludziom:
[28] ---
[29] Chodźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co zrobiłam. Czy to nie jest Chrystus?
[29] ---
[30] Wyszli więc z miasta i przyszli do niego.
[30] ---
[31] A tymczasem uczniowie prosili go: Mistrzu, jedz.
[31] ---
[32] A on im powiedział: Ja mam pokarm do jedzenia, o którym wy nie wiecie.
[32] ---
[33] Uczniowie więc mówili między sobą: Czy ktoś przyniósł mu jedzenie?
[33] ---
[34] Jezus im powiedział: Moim pokarmem jest wypełniać wolę tego, który mnie posłał, i dokonać jego dzieła.
[34] ---
[35] Czyż nie mówicie, że jeszcze cztery miesiące, a przyjdzie żniwo? Oto mówię wam: Podnieście wasze oczy i przypatrzcie się polom, że już są białe, gotowe do żniwa.
[35] ---
[36] A kto żnie, otrzymuje zapłatę i zbiera owoc na życie wieczne, aby i ten, kto sieje, i ten, kto żnie, razem się radowali.
[36] ---
[37] W tym właśnie prawdziwe jest przysłowie: Kto inny sieje, a kto inny żnie.
[37] ---
[38] Ja was posłałem żąć to, nad czym nie pracowaliście. Inni pracowali, a wy weszliście w ich pracę.
[38] ---
[39] Wtedy wielu Samarytan z tego miasta uwierzyło w niego z powodu opowiadania tej kobiety, która świadczyła: Powiedział mi wszystko, co zrobiłam.
[39] ---
[40] Gdy więc Samarytanie przyszli do niego, prosili go, aby u nich został. I został tam przez dwa dni.
[40] ---
[41] I o wiele więcej ich uwierzyło z powodu jego słowa.
[41] ---
[42] A tej kobiecie mówili: Wierzymy już nie z powodu twojego opowiadania. Sami bowiem słyszeliśmy i wiemy, że to jest prawdziwie Zbawiciel świata, Chrystus.
[42] ---
[43] A po dwóch dniach odszedł stamtąd i poszedł do Galilei.
[43] ---
[44] Sam Jezus bowiem dał świadectwo, że prorok nie doznaje czci w swojej ojczyźnie.
[44] ---
[45] A gdy przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli go, widząc wszystko, co uczynił w Jerozolimie w święto. Oni bowiem też przyszli na święto.
[45] ---
[46] Wtedy Jezus znowu przyszedł do Kany Galilejskiej, gdzie przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien dworzanin królewski, którego syn chorował.
[46] ---
[47] Ten, usłyszawszy, że Jezus przyszedł z Judei do Galilei, udał się do niego i prosił go, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, gdyż był umierający.
[47] ---
[48] I powiedział do niego Jezus: Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie.
[48] ---
[49] Dworzanin królewski powiedział do niego: Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko.
[49] ---
[50] Jezus mu powiedział: Idź, twój syn żyje. I uwierzył ten człowiek słowu, które powiedział mu Jezus, i poszedł.
[50] ---
[51] A gdy już szedł, jego słudzy wyszli mu naprzeciw i oznajmili: Twoje dziecko żyje.
[51] ---
[52] Wtedy zapytał ich o godzinę, w której poczuło się lepiej. I odpowiedzieli mu: Wczoraj o godzinie siódmej opuściła go gorączka.
[52] ---
[53] Wówczas ojciec poznał, że to była ta godzina, w której Jezus powiedział do niego: Twój syn żyje. I uwierzył on sam i cały jego dom.
[53] ---
[54] To był drugi cud, który Jezus uczynił, przyszedłszy z Judei do Galilei.
