^[1]  Gdy skończył mówić wszystkie te słowa w obecności ludzi, wszedł do Kafarnaum.

^[1]  ---

^[2]  A sługa pewnego setnika, bardzo przez niego ceniony, chorował i był bliski śmierci.

^[2]  ---

^[3]  Kiedy setnik usłyszał o Jezusie, posłał do niego starszych spośród Żydów, prosząc, aby przyszedł i uzdrowił jego sługę.

^[3]  ---

^[4]  A oni przyszli do Jezusa i prosili go usilnie: Godny jest, abyś mu to uczynił.

^[4]  ---

^[5]  Miłuje bowiem nasz naród i zbudował nam synagogę.

^[5]  ---

^[6]  Wtedy Jezus poszedł z nimi. Ale gdy był już niedaleko domu, setnik posłał do niego przyjaciół ze słowami: Panie, nie trudź się, bo nie jestem godny, abyś wszedł pod mój dach.

^[6]  ---

^[7]  Dlatego i samego siebie nie uważałem za godnego przyjść do ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa zostanie uzdrowiony.

^[7]  ---

^[8]  Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy i mam pod sobą żołnierzy, i mówię jednemu: Idź, a idzie, a drugiemu: Chodź tu, a przychodzi, a mojemu słudze: Zrób to, a robi.

^[8]  ---

^[9]  Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i odwróciwszy się, powiedział do ludzi, którzy szli za nim: Mówię wam, nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.

^[9]  ---

^[10]  Ci zaś, którzy byli posłani, po powrocie do domu zastali zdrowym sługę, który chorował.

^[10]  ---

^[11]  A nazajutrz udał się do miasta zwanego Nain. I szło z nim wielu jego uczniów i mnóstwo ludzi.

^[11]  ---

^[12]  A gdy zbliżył się do bramy miasta, właśnie wynoszono zmarłego, jedynego syna matki, która była wdową. Towarzyszyło jej mnóstwo ludzi z miasta.

^[12]  ---

^[13]  Kiedy Pan ją zobaczył, ulitował się nad nią i powiedział do niej: Nie płacz.

^[13]  ---

^[14]  Potem podszedł i dotknął mar, a ci, którzy je nieśli, stanęli. I powiedział: Młodzieńcze, mówię ci, wstań!

^[14]  ---

^[15]  A ten, który był martwy, usiadł i zaczął mówić. I oddał go jego matce.

^[15]  ---

^[16]  Wtedy wszystkich ogarnął strach i wielbili Boga, mówiąc: Wielki prorok powstał wśród nas, oraz: Bóg nawiedził swój lud.

^[16]  ---

^[17]  I rozeszła się ta wieść o nim po całej Judei i po całej okolicznej krainie.

^[17]  ---

^[18]  O tym wszystkim oznajmili Janowi jego uczniowie.

^[18]  ---

^[19]  A Jan, wezwawszy dwóch spośród swoich uczniów, posłał ich do Jezusa z zapytaniem: Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy mamy oczekiwać innego?

^[19]  ---

^[20]  A gdy ci mężczyźni przyszli do niego, powiedzieli: Jan Chrzciciel przysłał nas do ciebie z zapytaniem: Czy ty jesteś tym, który ma przyjść, czy mamy oczekiwać innego?

^[20]  ---

^[21]  A w tym właśnie czasie wielu uzdrowił z chorób i dolegliwości i uwolnił od złych duchów, a wielu ślepych obdarzył wzrokiem.

^[21]  ---

^[22]  Jezus więc odpowiedział im: Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co widzieliście i słyszeliście: Ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, a ubogim głoszona jest ewangelia.

^[22]  ---

^[23]  A błogosławiony jest ten, kto się nie zgorszy z mojego powodu.

^[23]  ---

^[24]  Gdy zaś posłańcy Jana odeszli, zaczął mówić do ludzi o Janie: Co wyszliście zobaczyć na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze?

^[24]  ---

^[25]  Ale co wyszliście zobaczyć? Człowieka ubranego w miękkie szaty? Oto ci, którzy noszą kosztowne szaty i żyją w rozkoszach, są w domach królewskich.

^[25]  ---

^[26]  Ale co wyszliście zobaczyć? Proroka? Tak, mówię wam, nawet więcej niż proroka.

^[26]  ---

^[27]  On jest tym, o którym jest napisane: Oto posyłam mego posłańca przed twoim obliczem, który przygotuje twoją drogę przed tobą.

^[27]  ---

^[28]  Mówię wam bowiem: Nie ma wśród narodzonych z kobiet większego proroka od Jana Chrzciciela. Lecz ten, kto jest najmniejszy w królestwie Bożym, jest większy niż on.

^[28]  ---

^[29]  Słysząc to, wszyscy ludzie, jak również celnicy, przyznawali słuszność Bogu, będąc ochrzczeni chrztem Jana.

^[29]  ---

^[30]  Ale faryzeusze i znawcy prawa odrzucili radę Boga sami przeciwko sobie, nie dając się przez niego ochrzcić.

^[30]  ---

^[31]  I powiedział Pan: Do kogo więc przyrównam ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni?

^[31]  ---

^[32]  Podobni są do dzieci, które siedzą na rynku i wołają jedne na drugie: Graliśmy wam na flecie, a nie tańczyliście, śpiewaliśmy pieśni żałobne, a nie płakaliście.

^[32]  ---

^[33]  Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel, nie jadł chleba i nie pił wina, a mówicie: Ma demona.

^[33]  ---

^[34]  Przyszedł Syn Człowieczy, jedząc i pijąc, a mówicie: Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników.

^[34]  ---

^[35]  Lecz usprawiedliwiona jest mądrość przez wszystkie swoje dzieci.

^[35]  ---

^[36]  I zaprosił go jeden z faryzeuszy na wspólny posiłek. Wszedł więc do domu faryzeusza i usiadł przy stole.

^[36]  ---

^[37]  A oto kobieta, grzesznica, która była w tym mieście, dowiedziawszy się, że siedzi przy stole w domu faryzeusza, przyniosła alabastrowe naczynie olejku;

^[37]  ---

^[38]  I stanąwszy z tyłu u jego nóg, płacząc, zaczęła łzami obmywać jego nogi, wycierała je włosami swojej głowy, całowała i namaszczała olejkiem.

^[38]  ---

^[39]  A widząc to, faryzeusz, który go zaprosił, pomyślał sobie: Gdyby on był prorokiem, wiedziałby, kim i jaka jest ta kobieta, która go dotyka. Jest bowiem grzesznicą.

^[39]  ---

^[40]  A Jezus odezwał się do niego: Szymonie, mam ci coś do powiedzenia. A on odrzekł: Powiedz, Nauczycielu.

^[40]  ---

^[41]  Pewien wierzyciel miał dwóch dłużników. Jeden był winien pięćset groszy, a drugi pięćdziesiąt.

^[41]  ---

^[42]  A gdy nie mieli z czego oddać, darował obydwóm. Powiedz więc, który z nich będzie go bardziej miłował?

^[42]  ---

^[43]  Szymon odpowiedział: Sądzę, że ten, któremu więcej darował. A on mu powiedział: Słusznie osądziłeś.

^[43]  ---

^[44]  I odwróciwszy się do kobiety, powiedział do Szymona: Widzisz tę kobietę? Wszedłem do twego domu, a nie podałeś mi wody do nóg, ona zaś łzami obmyła moje nogi i otarła je swoimi włosami.

^[44]  ---

^[45]  Nie pocałowałeś mnie, a ona, odkąd wszedłem, nie przestała całować moich nóg.

^[45]  ---

^[46]  Nie namaściłeś mi głowy oliwą, a ona olejkiem namaściła moje nogi.

^[46]  ---

^[47]  Dlatego mówię ci: Przebaczono jej wiele grzechów, gdyż bardzo umiłowała. A komu mało przebaczono, mało miłuje.

^[47]  ---

^[48]  Do niej zaś powiedział: Twoje grzechy są przebaczone.

^[48]  ---

^[49]  Wtedy współbiesiadnicy zaczęli mówić między sobą: Kim jest ten, który i grzechy przebacza?

^[49]  ---

^[50]  I powiedział do kobiety: Twoja wiara cię zbawiła. Idź w pokoju.

^[50]  ---