[1] O Panie, nasz Panie, jak sławne jest twoje imię na całej ziemi! Ty, który swoją chwałę wyniosłeś nad niebiosa.
[2] Przez usta niemowląt i ssących ugruntowałeś swą potęgę z powodu twoich wrogów, aby poskromić nieprzyjaciela i mściciela.
[3] Gdy przypatruję się twoim niebiosom, dziełu twoich palców, księżycowi i gwiazdom, które utwierdziłeś;
[4] Wtedy mówię: Czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego?
[5] Uczyniłeś go bowiem niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią go ukoronowałeś.
[6] Dałeś mu panowanie nad dziełami twoich rąk, wszystko poddałeś pod jego stopy:
[7] Owce i wszelkie bydło, a także zwierzęta polne;
[8] Ptactwo niebieskie i ryby morskie, i wszystko, co przemierza szlaki mórz.
[9] O Panie, nasz Panie, jak sławne jest twoje imię na całej ziemi!
