[1] Słuchajcie tego wszystkie narody, nadstawcie ucha wszyscy mieszkańcy świata.
[2] Zarówno wy, prości, jak i wy, możni; zarówno bogaty, jak i ubogi.
[3] Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślaniem mego serca będzie roztropność.
[4] Nakłonię ucha ku przypowieści, przy harfie rozwiążę moją zagadkę.
[5] Dlaczego mam się bać w dniach niedoli, gdy otacza mnie nieprawość tych, którzy mnie depczą?
[6] Ci, którzy ufają swym bogactwom i chlubią się swym wielkim dostatkiem;
[7] Nikt z nich w żaden sposób nie odkupi swego brata ani nie może dać Bogu za niego okupu;
[8] (Kosztowny bowiem jest okup za ich dusze i nigdy się nie zdarzy);
[9] Aby żył na wieki i nie doznał zniszczenia.
[10] Każdy bowiem widzi, że mądrzy umierają, tak samo jak ginie głupiec i prostak, i zostawiają obcym swoje bogactwa.
[11] Myślą, że ich domy są wieczne, a ich mieszkania będą trwać z pokolenia na pokolenie; nazywają ziemie swymi imionami.
[12] Lecz człowiek, choć otoczony czcią, nie przetrwa; podobny jest do bydląt, które giną.
[13] Ich droga jest ich głupstwem, mimo to ich potomkowie pochwalają ich mowę. Sela.
[14] Jak owce będą złożeni w grobie, śmierć ich pożre; prawi będą nad nimi panować o poranku, ich postać zostanie zniszczona w grobie, gdy opuszczą swoje mieszkanie.
[15] Ale Bóg wykupi moją duszę z mocy grobu, bo mnie przyjmie. Sela.
[16] Nie bój się, gdy się ktoś wzbogaci, gdy się rozmnoży sława jego domu;
[17] Bo gdy umrze, niczego ze sobą nie weźmie i nie pójdzie za nim jego sława.
[18] Chociaż za życia swej duszy pochlebiał i chwalono go, gdy dobrze się urządził;
[19] Pójdzie jednak do grona swych ojców; nigdy nie ujrzą światła.
[20] Człowiek, który jest otoczony czcią, a nie rozumie tego, podobny jest do bydląt, które giną.