[1] Oto bowiem Pan, Pan zastępów, odbierze Jerozolimie i Judzie podporę i laskę, wszelką podporę w chlebie i wszelką podporę w wodzie.
[2] Mocarza i męża walecznego, sędziego i proroka, mędrca i starca;
[3] Dowódcę pięćdziesiątki i dostojnika, doradcę, wybitnego rzemieślnika i krasomówcę.
[4] Książętami ustanowię chłopców, dzieci będą panować nad nimi.
[5] Ludzie będą gnębić jeden drugiego, każdy swego bliźniego. Dziecko powstanie przeciwko starcowi, a podły przeciwko dostojnikowi.
[6] Gdy człowiek uchwyci się swego brata z domu swego ojca i powie: Masz ubranie, bądź naszym wodzem, niech te ruiny będą pod twoją ręką;
[7] Ten przysięgnie w tym dniu, mówiąc: Nie będę opatrywał tych ran; w moim domu bowiem nie ma chleba ani ubrania; nie czyńcie mnie wodzem ludu.
[8] Bo Jerozolima upada, a Juda się wali, gdyż ich język i czyny są przeciwko Panu, aby pobudzić do gniewu oczy jego majestatu.
[9] Wyraz ich twarzy świadczy przeciwko nim; jak Sodoma ogłaszają swój grzech, nie kryją go. Biada ich duszy! Gdyż sami na siebie sprowadzają zło.
[10] Powiedzcie sprawiedliwemu, że będzie mu dobrze, bo będzie spożywać owoc swoich rąk.
[11] Biada niegodziwemu! Będzie mu źle, odpłacą mu bowiem według czynów jego rąk.
[12] Ciemięzcami mego ludu są dzieci i kobiety nim rządzą. O ludu mój! Twoi wodzowie cię zwodzą i niszczą drogę twoich ścieżek.
[13] Pan powstał, aby się rozprawić, stoi, aby sądzić lud.
[14] Pan stawi na sąd starszych swego ludu i ich książąt: Wy spustoszyliście moją winnicę, w waszych domach znajduje się łup ubogich.
[15] Po co miażdżycie mój lud i uciskacie oblicza ubogich? – mówi Pan Bóg zastępów.
[16] Pan powiedział: Ponieważ wynoszą się córki Syjonu i chodzą z wyciągniętą szyją, uwodzą oczami, a chodząc, drepczą i pobrzękują swoimi nogami;
[17] Dlatego Pan ogoli wierzch głowy córek Syjonu i Pan obnaży ich nagość.
[18] W tym dniu Pan odejmie ozdobne brzękadła od ich stóp, ich czepce i księżyce;
[19] Łańcuszki, bransolety i welony;
[20] Czapeczki, ozdoby u nóg, opaski, naszyjniki i kolczyki;
[21] Pierścionki i wisiorki na czołach;
[22] Odświętne szaty, płaszcze, szale i torebki;
[23] Zwierciadełka, bisior, turbany i narzutki.
[24] I wtedy zamiast wonności będzie smród, zamiast pasa będzie rozdarcie, zamiast upiętych włosów będzie łysina, zamiast szerokiej szaty będzie przepasanie worem i zamiast piękna będzie oparzenie.
[25] Twoi mężczyźni polegną od miecza i twoi mocarze – na wojnie.
[26] Jej bramy zasmucą się i zapłaczą, a ona, spustoszona, usiądzie na ziemi.